Zeurkaai

Minister van Financiën zijn, is duidelijk een zwaar beroep. Benieuwd hoeveel punten hij van de minister van Pensioenen krijgt. De burgemeester hangt alvast een Panama-vlag uit het venster van zijn schoon verdiep. De Belgische driekleur wordt aan de Scheldekaaien uitgehangen en geldt enkel voor de échte belastingbetalers. Die van de parking.

Maar geen gezeur. De minister van Financiën benoemt de kleinzoon van een grootindustrieel als bestuurslid van de Nationale Bank. Een Franstalige nog wel. Maar ééntje mét geld én macht. De kleinzoon volgt bovendien zijn vader op. Fils à papa à papa. Dat is voor de Vlaamse nationalisten best wel OK.

Bankiers van een staatsbank zijn onthutst geen gehoor te vinden voor hun vraag om een loonsverhoging. Ze voelen zich miskend in hun bijdrage tot de samenleving. Een personeelslid in de zorgsector kent dat gevoel.

Het loon van de CEO’s van de grote beursgenoteerde Belgische ondernemingen (BEL20) steeg gemiddeld met 13% in vergelijking met 2016. Het totale salaris van een CEO van de BEL20 ligt 50 keer hoger dan het gemiddelde brutosalaris van zijn werknemer. Een pintje-CEO verdient zelfs 311 keer meer dan zijn doorsneewerknemer. In Leuven zeggen ze “santei!”.

Maar, nogmaals, geen gezeur. Zolang het volk een rad voor de ogen gedraaid wordt door een staatssecretaris, blijft het fijn te trakteren aan ‘t fornuis in de warande.

O tempora, o mores!

Politieke stelling

Stel: je bent een politicus. In aanloop naar de verkiezingen maak je een partijprogramma op dat je met veel enthousiasme voorstelt aan je betalende partijleden op het verkiezingscongres van je partij.

Het partijprogramma is duidelijk: “De pensioenleeftijd van 65 jaar wordt niet verhoogd.” De partijleden keuren het verkiezingsprogramma goed en voelen zich gerustgesteld.

In verkiezingsdebatten ben je klaar en duidelijk: “Het verhogen van de pensioenleeftijd is zinloos!” Je confraters van de andere partijen bevestigen je zienswijze. Ook zij engageren zich voor het behoud van de pensioenleeftijd op 65 jaar. Ook hun verkiezingsprogramma’s werden immers door hun eigen partijleden in die zin goedgekeurd. De kiezers, de échte belastingbetalers, zijn eveneens gerustgesteld: “De pensioenleeftijd blijft op 65 jaar.”

De verkiezingen maken van je partij een regeringspartij. Samen met de andere regeringspartijen beslis je de pensioenleeftijd te verhogen naar 67 en wat te morrelen met de pensioenvoorwaarden (o.a. rond zware beroepen). Zonder een volwaardig sociaal overleg want je bent verkozen en vindt sociaal overleg tijdverlies en volstrekt onnodig. Je bent verbaasd dat kiezers zich vragen stellen over je verkiezingsbeloftes. Je eigen partijleden twijfelen of ze tijdens het verkiezingscongres wel goed opgelet hebben. Geen nood, ook de partijleden van je regeringspartners stellen zich dezelfde vraag.

Eén vakbond reageert na woorden mét daden. Je vindt dat die vakbond een politiek spel speelt en gebruikt de term “vakbondsterroristen” om de angst in onze samenleving politiek uit te buiten.

Mijn vraag: “Waar is die spiegel in je badkamer?”

partijprogramma

Het referentiekader van deze regering

Nieuwsfeit van de dag: 50-plussers die door omstandigheden werkloos worden, zullen minder pensioen krijgen ten gevolge het ‘zomerakkoord’. Dit werd op de persconferentie van de regering blijkbaar niet echt toegelicht. We vernemen dit via technische fiches… Deze regering is er dus van overtuigd dat 50-plussers onmiddellijk ander werk vinden na hun ontslag.

Ontslag omwille van bijvoorbeeld de verplaatsing van de productie naar een lage loonland zodat de CEO en de aandeelhouders grotere bonussen kunnen ontvangen. Ik geef grif toe, dit is – in deze neoliberale tijden – geen politiek correcte uitspraak van me…

Het is bovendien begrijpelijk dat ‘den Theo’ geen verlof neemt. Hij kan het niet meer nemen. Hij moet dergelijke onrechtvaardigheden immers camoufleren met zijn mediagenieke optredens.

Ik heb daarentegen sterk de indruk dat het sociale gelaat van deze regering, gezinspartij cd&v, continu in verlof is.

De rijkste mens op de planeet

Het is beslist. De rijkste man op aarde is Jeff Bezos, baas van Amazon en pionier van de e-commerce. Hij onttroont hiermee ouwe getrouwe Bill Gates. Het verschil is minimaal: 90,5 miljard dollar vs 90,1 miljard dollar. Jeff wordt geroemd om zijn visionaire ondernemerszin: hij is een "entrepreneur". Bill ook, maar hij durft goede doelen steunen, tegen gevoelige schenen schoppen en stoute uitspraken doen die binnen het wereldje van de kapitalistische elite tot verbijstering leiden: "Only Socialism can save the climate. The Private Sector is inept’. Weet dat ook Einstein heeft voorspeld dat socialisme de oplossing is van mondiale onrechtvaardigheden en conflicten, lees zijn essay "Why Socialisme?".

Ik neem hiermee wellicht een optie op een extra portie haatmail en varianten ervan op de sociale media. Literaire pogingen als "walgelijk uitschot, een literke zwavelzuur in uw smerige socialistische smoel" (let op de uw-vorm, wel beleefd) of bestempeld worden als "vakbondsterrorist" (met dank aan N-VA voor het lanceren ervan en de associatie met terroristen in deze tijden bewust uit te buiten), zijn het trieste resultaat van een bepaalde politieke strategie: het demoniseren van het socialisme en zijn doelstelling, de welvaartstaat.

Owen Jones beschrijft in zijn boek "Chavs. De demonisering van de Britse arbeidersklasse" de gevolgen van deze politieke strategie van Thatcher, heldin van Gwendolyn en Bart. In Engeland is de klassenmaatschappij meer dan ooit aanwezig en worden de mensen tegen elkaar opgezet ten gunste van een kapitalistische elite. De rijkdom van de duizend rijkste Britten neemt alleen maar toe. Die van de middenklasse niet. En dat is dan weer de schuld van iedereen die onder de middenklasse wordt gecatalogiseerd. Herkenbaar?

Maar terug naar onze Jeff van Amazon. Gwendolyn, Bart en Charles-Michel zijn vurige supporters van Jeff. Ik ga het "sociale gelaat" van deze regering, de cd&v, nog wat ontzien. Dik tegen mijn goesting. Mijn empathisch vermogen naar hun onmacht is wellicht de oorzaak hiervan . Ze leiden aan het Stockholm-syndroom, vrees ik. Niettemin zijn ze medeverantwoordelijk.

Wat deze vurige bewonderaars van het ideaalbeeld van succesvolle "entrepreneurs" steeds vergeten, selectief wellicht, is dat het succes van dergelijke entrepreneurs vaak gepaard gaat met de miserabele werkomstandigheden van hun werknemers. Daarenboven worden de concurrenten van Jeff hierdoor sterk benadeeld. De neoliberalen kiezen enkel voor de meest succesvolle "entrepreneur". De ondernemers en zelfstandigen die het spel eerlijk willen spelen, zijn “losers”.

Lees hier hoe de werknemers van de rijkste man op aarde behandeld worden. Het is bovendien algemeen geweten dat Amazon een anti-vakbondenbeleid voert en nauwelijks vennootschapsbelasting betaalt.

But who cares?

Handen af van onze NS-collega’s

Als men zich afvraagt hoe een spontane staking kan ontstaan, bekijk dan dit filmpje eens… Als vakbond probeer je dan de gemoederen te bedaren met meestal een positief resultaat, maar dat komt dan weer niet in de pers. Vandaag hebben we een protocolakkoord om spontane stakingen te vermijden, maar het menselijk en emotioneel element maakt deel uit van onze samenleving. Rechtse partijen proberen de werknemers – van welke onderneming dan ook – een basisrecht te ontnemen. Louter uit electoraal opportunisme en ten gunste van hun politieke idealen. Het aanzetten tot ondoordacht spontaan consumentengedrag is OK (want dat brengt geld op), het uiten van een spontane reactie tegen onrechtvaardigheid is blijkbaar niet OK…

Ergens in een land stierf een mens. Het was niet de paus.

Op 27 februari stierf een mens. Een mens die in ons collectief geheugen dient herinnerd te worden als hét geweten van een dolende samenleving in een pretpark van oerinstincten: egoïsme, neoliberale driften, navelconsumentisme, hebzucht en kortzichtigheid.
Hij maakte ons wakker en trachtte ieder van ons via de nooduitgang het pretpark te doen ontvluchten. Helaas zijn er nog steeds mensen die de nooduitgang barricaderen en hierin gesteund worden door de onverschilligheid van een massa onwetenden.

Stéphane Hessel. Verzetsman in WOII. Overleeft Buchenwald en Dora. Ontsnapt tweemaal aan ophanging. Co-auteur Universele Verklaring van de Rechten van de Mens. Schrijver van Indignez-vous! (Neem het niet!). 96 jaar.

Maatschappijkritisch. Hekelt de achterdocht tegenover immigranten, het ter discussie stellen van sociale verworvenheden zoals de pensioenen en onderwijsvoorzieningen, de media die in handen zijn van de welgestelden. Voorvechter van een rechtvaardige overheid die het algemeen belang nastreeft. Tegenstander van geprivatiseerde banken die zich enkel bekommeren om hun dividenden en buitensporige salarissen van de leidinggevenden.

Politieke en economische verantwoordelijken die sociale verworvenheden ter discussie stellen in tijden dat de kloof tussen de rijksten en armsten nog nooit zo groot is geweest. Neem het niet!

Zijn universele raad: “Wees niet onverschillig. Onverschilligheid ontneemt je het vermogen om in opstand te komen. Scheppen is weerstand bieden. Weerstand bieden is scheppen.”

De Belgische nieuwsbulletins besteedden de dag na zijn overlijden een kwartier aan het ontslag van de Paus en wat er zou volgen. Hessel kwam (bijna) niet aan bod. Godbetert!

Premier Elio Di Rupo ging naar Parijs om een laatste eerbetoon te brengen waardoor hij laattijdig in het parlement zou arriveren voor de donderdagse zitting. Bepaalde politici van rechtse strekking, die dankzij Stéphane Hessel en zijn generatiegenoten aan politiek mogen en kunnen doen, vroegen zich grimmig af of de reden van de laattijdige aankomst van de premier wel gerechtvaardigd was. Dezelfde politici die wellicht alles zouden doen om in beeld te komen tijdens de begrafenis van een bekende Vlaming of een paus.

Op 27 februari stierf een mens. Ergens in een land waar de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens collectief genegeerd wordt. Ergens in een land waar de lage lonen en arbeid van velen gelijk staan met de welvaart van enkelingen. Ergens in een land waar onderwijs een voorrecht is voor de rijken. Ergens in een land waar je geslacht en afkomst je levenskwaliteit bepaalt. Ergens in een land waar de welvarende klasse angstig is voor de minder begoede klasse. Ergens in een land waar de waan van de dag het collectieve zuurgehalte bepaalt en sociale verworvenheden ter discussie worden gesteld. Ergens in een land stierf een mens. En het was niet de paus.