Durf investeren in de Belgische spoorwegen. Maak ze terug één!

Deze regering beweert – door minder subsidies te geven – in de spoorwegen te investeren om ze efficiënter en klantvriendelijker te maken.

Het opnieuw eenmaken van de operationele structuur van de Belgische spoorwegen is nochtans de meest efficiënte en klantgerichte maatregel. Elke externe spoorwegspecialist bevestigt dit. De operationele spoorwegenstructuur in Duitsland, Zwitserland en Oostenrijk bewijst dit.

Ik heb via twitter – het communicatiekanaal van politici – de vraag gesteld aan Alexander De Croo (O-VLD), Inez De Coninck (N-VA) en Jef Van den Bergh (CD&V) of de eenmaking geen efficiënte en kostenbesparende investering zou zijn.

Pas na de derde poging kreeg ik van Jef een antwoord. Alexander en Inez zwijgen – nog steeds.

Het stilzwijgen van Alexander en Inez is begrijpelijk. De NMBS kan, mits goede prestaties, bevoorrechte partner blijven in een geliberaliseerd spoorwegnet.

Als je de NMBS wilt privatiseren is de eenmaking van de Belgische spoorwegen een slechte zaak. De eenmaking zorgt immers voor een efficiëntere, klantgerichtere en goedkopere spoorwegen. De Belgische spoorwegen zouden nog een succesverhaal kunnen worden!

Terwijl bedrijven, volgens de vrije-markt-filosofie, fusioneren om sterker te worden, mogen NMBS, HR-Rail en Infrabel dit niet. Europa vraagt nochtans enkel een boekhoudkundige scheiding, geen operationele.

Met privatisering zullen de Duitse, Oostenrijkse en Zwitserse spoorwegen interesse tonen in de Belgische hoofdlijnen.

Deze regering verkoopt nog liever haar laatste nationale en historische juwelen aan het buitenland dan een ideologische misrekening te vermijden.

Voor een Vlaams-nationalistische partij is dat een bonus.

CFFA057D-D1F8-4835-B285-D4068B8E656D

669 kinderen

Nicholas Winton heeft 669 kinderen van de concentratiekampen gered door ze van Praag met trein en boot naar Engeland te brengen via de Duits-Nederlandse grens.

Niet evident, want na Kristallnacht werd de grens voor Joodse vluchtelingen gesloten. Elke vluchteling werd naar Duitsland teruggestuurd.

De trein met de laatste groep van 250 kinderen heeft het niet gehaald. Hitler was Polen binnengevallen en de tweede wereldoorlog was een feit. Bijna alle kinderen van de laatste trein hebben de dood gevonden.

Nicholas Winton vond voor elk kind een gezin in Engeland. Veel ouders van de 669 kinderen stierven in Auschwitz.

Hij heeft zijn verhaal jarenlang verborgen gehouden.

Tot in 1988 dit gebeurde: Nicholas Winton – BBC Programme “That’s Life” aired in 1988

Chemichat

(Uit de "Tribune", maandblad ACOD)

De meest ervaren lezers onder jullie knikken ongetwijfeld bevestigend. Elk stationnetje had vroeger een heuse stationskat. Het beestje kreeg water en melk, maar weinig tot geen vlees. De beleidsvisie van de stationschef was duidelijk: er moesten voldoende stimulansen zijn om de productiviteit van de stationskatten optimaal te houden.

De normen werden jaarlijks vastgelegd per omzendbrief: een maandelijks vangpercentage van 50 muizen, behalve tijdens het groot verlof, dan werden er kredietdagen toegestaan … Eén rat telde voor tien muizen. Drie konijnen, proper afgeleverd bij de stationschef, was goed voor een volledige maand kattenvoer van het betere merk.

De stationskat van Zaventem, Azrael, had een luxeleven. Konijnen waren er immers bij de vleet aan de luchthaven. Opportunist Azrael werd vervolgens nooit uitgenodigd op het jaarlijks bal van de stationskatten. Nijd werd zijn deel. Hij is dan ook eeuwig vrijgezel gebleven. Zijn promotie tot hoofdstationskat heeft hem weinig eer opgeleverd. Station Muizen was dan weer een begeerde standplaats voor goedgelovige stationskatten.

De stationschef publiceerde bovendien maandelijkse statistieken in het orderboek van de stationskatten om de onderlinge concurrentie aan te scherpen. Inderdaad, een ratrace avant la lettre. De Vlerick Business School heeft de techniek later overgenomen. Vlerick-studenten bestuderen vandaag nog steeds met veel overgave de stationskat-doctrine. Een CEO bij de spoorwegen kent de doctrine door en door.

Ondertussen hebben besparingen en dieronvriendelijke consultants de stationskatten uitgerangeerd. “Een historische vergissing!” volgens vakjournalisten en spoorweghistorici. Complottheorieën spreken zelfs over een loge van Vrijspoorleggers die in stilte de stationskatten heeft geadopteerd om hun toekomst veilig te stellen. Succesauteur Dan Brown werd onlangs nog gesignaleerd in TrainWorld op zoek naar katten.

Vandaag zien we in elk station meer en meer muizen met veel enthousiasme zigzaggend tussen de sporen rondcrossen. Een dierlijke vorm van spoorlopen. Het moet gezegd, de ratten zijn nog driester. Zij durven dansen op de perronboorden, waardoor er een discussie is gerezen tussen NMBS en Infrabel over wie het feestje moet afbreken.

Daarom pleit ACOD Spoor voor het herinvoeren van de definitieve post van stationskat. Let wel: wij eisen een statutaire betrekking mét doorgroeimogelijkheden! Géén ‘post met profiel’ omdat assessments met honden als examinatoren weinig betrouwbaar zijn. Het spreekt voor zich dat een goede stationskat gesyndiceerd is bij onze vakbond: katten hebben karakter, katten weten waarom!

Over karakter gesproken. Een levendige herinnering is Felix, de chemichat van Brussel-Noord. Felix liep ’s nachts plichtsbewust de sporen van het Noordstation af. Kerstavond, oudejaarsavond, steeds present. Felix had slechts drie poten. De vierde werd immers na een jammerlijk arbeidsongeval – achterpoot en wissel gingen niet samen – afgezet. Dankzij een syndicale tussenkomst van onze Brusselse secretaris werd een herklassering nipt vermeden en kon deze moedige chemichat zijn nachtelijke rondes in het Noordstation blijven doen. Menig chef-perron, chef-garde en machinist boog eerzaam als Felix langs kwam. En de Brusselse stationskatten waren op den duur allemaal rood gesyndiceerd.

De chemichat moet dringend in ere hersteld worden. Mevrouw Dutordoir heeft er een syndicale delicatesse, pardon, eis, bij!

Een ferme spoorwegpoot.