Een gevoel van onbehagen

Om het in spoorwegtermen te duiden; we leven in een sneltrein, we laten ons blindelings meeslepen met de locomotief en trachten vooral geen oogcontact te maken met de andere reizigers in het compartiment. We zonderen ons af in publieke ruimten met ipods en andere nokia’s, het creëren van een eigen wereld waar persoonlijk belang een wereldbelang is geworden. De ik-maatschappij als een doctrinaire levenswijze, eventueel gespijsd met collectieve waanideeën om toch maar niet als een asociaal mens bestempeld te worden. Het streven naar een authentiek leven is een utopisch wereldbeeld geworden waar een levensonderzoeker alleen maar depressief van wordt. De stijgende cijfers inzake depressie en sociale angst voor anderen, gevolgd door een hoog aantal zelfdodingen in onze welvarende westerse samenleving, is hier een trieste indicatie van. Humanity, we have a problem.

Beroepshalve word ik vaak geconfronteerd met slachtoffers van verbale en fysieke agressie (treinbegeleiders), die het vertrouwen in mens en samenleving hierdoor in vraag stellen. Men wordt bespuugd, gekleineerd, geïntimideerd en fysiek aangevallen. Onaanvaardbaar én toch verdoken geadopteerd als een hedendaagse ingrediënt van onze “way of life”. De trein is een weerspiegeling van onze samenleving, de treinbegeleider is, althans voor mij, een barometer van onze samenleving.

De sociale angst in onze samenleving kenmerkt de tijdsgeest. Respect en wederzijds begrip, het leven aanvaarden zoals het is (bescheiden en eenvoudig), het besef dat men niet alles kan hebben zoals het wordt voorgesteld door marketeers en sensatiegerichte media, is steeds moeilijker geworden. Het nuanceren en relativeren van tegenstellingen op verschillende vlakken is voor velen een denkoefening te veel geworden. Aan welke kant dan ook.

Rome en de intellectuele onderdrukking van de burger door het organiseren van “brood en spelen” kent een hedendaagse renaissance. Velen aanbidden succesvolle Vips (realitysoaps) en aanzien hun levensstandaard als universele normen en waarden, als een persoonlijk streven. Anderen zoeken wederom onderdak in – eender welk – Gods huis als een persoonlijke GPS voor hun denken en doen. Als seculier-humanist blijf ik vooral geloven in de mens. Amen.

Neoliberale infiltraties op alle niveaus, zelfs tot in de doorsnee woonkamers, zorgen voor een spervuur van materiële verlangens en de levensdrang om het vergroten van de persoonlijke status in werelds midden. Aandelen maken van goede huisvaders koele speculanten. Winstbejag is de norm. Statusangst – mijn persoonlijk succes, carrière en familie, tegenover die van de medemens – is een pandemie. Materiële rijkdom is de voorgeschreven placebo. Opium van het volk.

Tijd voor een mondiale ommezwaai. Een collectieve onthaasting als een kompas in een boeiend leven. Socrates zei het reeds: “een leven dat niet onderzocht wordt, is niet waard geleefd te worden”. En dat was eeuwen terug voor de neerval van Rome. Het bewijs dat het verleden nog steeds de beste raadgever is voor de toekomst.

Misschien toch eens wat tijd vrij maken om het leven (verder) te onderzoeken…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s